2. Waarom technofeestjes eigenlijk best wel kut zijn

Het is druk in de groepschat. Onder het genot van de mening van 15 personen wordt een poging gedaan tot het kiezen van een datum waarop iedereen kan. Met een opgelucht gevoel lees ik volgens mij dat we eruit zijn. Zaterdag 6 oktober is de dag. Ik ben 15 hele seconden blij tot ik lees dat Florien dan niet kan omdat ze dan moet leren voor haar tentamen die 7 maanden daarna gepland staat. Voorzichtig doet iemand nog een poging om een datumprikker (ik haat die fucking dingen) rond te sturen, maar thank god heeft niemand daar echt zin in waardoor dit aanbod onbeantwoord blijft.

Florien is de lul, 6 oktober is toch de dag geworden waarop onze vriendengroep weer even helemaal door het licht mag. Het is pas 4 juli, maar toch worden alvast duidelijk de afspraken gemaakt wie de spacebrillen op een chinese website besteld, de lolly’s en bananen inslaat en de mdma regelt.

6 oktober. Met nog een hevige kater van de avond ervoor werp ik nog even een blik op het groepsgesprek. Ik heb 365 berichten gemist waardoor ik de prominente vraag: samenvatting? mag stellen. Leo stuurt een screenshot van het totale reisschema wat genomen wordt tot we onze geliefde NDSM (in de volksmond ook wel MDMA-werf) bereiken.

Ik huls mijzelf in een zwarte outfit, prop mijn fannypack vol met breakers, kauwgom en labello en vertrek met goede moed richting Amsterdam Centraal. Aangekomen bij het pondje hoor ik de eerste technogeluiden al door een JBL Flip 4 mijn oren instromen. Na de eerste ”waar staan jullie”-appjes vind ik mijn lieve vrienden.

Zodra wij een stap zetten op de werf begint het feest. ”Kan jij ff aan mn borsten voelen of je de pillen echt niet voelt zitten?” vraagt Annika gespannen. Rustig lopen we door de security-rij waar een zeer korte onverschillige fouilleersessie wordt gepleegd. Het is weer gelukt. Uitgelaten lopen we gehaast naar de bar waar je muntjes voor kluisjes kan kopen. Een half uur staan we in de rij, waarna we ons in het kluisjeswalhalla begeven. Zo’n ding kost al 7 euro, waar we ook een prima baco voor hadden kunnen kopen. Je denkt dan toch ook niet dat we allemaal een eigen hebben genomen. Geïrriteerd proppen we alle 15 onze spullen in het kleinste kluisje rechtsonderin. De sterkste vriend wordt naar voren geroepen om met z’n volle kracht alles erin te duwen.

Na dit standaard kluizen intermetzo verplaatsen we ons naar de muntjesbar. Na een uur in de rij staan komen we wederom tot de conclusie dat we volgende rave écht die tokens van tevoren kopen. We kopen allemaal 2 munten voor 10 euro per stuk waar we net een flesje water en een banaan van kunnen halen. Standaard volgt nu het reisje naar de dixi. Wat er in de dixi gebeurd is en blijft geheim, maar menig techno-liefhebber weet welke stap hier nu ondernomen wordt.

Aangekomen op de dansvloer gooien we een paar ongemakkelijk -ik zit er nog niet helemaal lekker in- moves. Wanneer slaan verdomme die dingen nou in. Na een uur beland ik op een roze wolk, mijn lievelingswereld. Iedereen is lief en iedereen is mijn vriend. Uitspraken vliegen mij om de oren als ”IK STOP MET MIJN STUDIE!!!!’ en ”IK GA DIT FOCKING ELKE DAG DOEN.” Jantien spreekt uit dat ik écht haar áller áller beste vriendin ben en dat ze onwijssssssssss veel van me houdt.

Dan slaat de sfeer om. Het water is op. Gehaast wordt er aan al mijn nieuwe bijna echte technovrienden gevraagd of zij nog wat over hebben. Met liefde worden er meerdere flesjes uitgereikt waardoor mijn hydratatie weer een beetje op pijl komt. De 2 uur erna rook ik 2 pakjes op en raak ik mijn hele vriendengroep kwijt.

Het is 07:00. Als zombies loopt iedereen met malende kaken weer naar Amsterdam Centraal. Ik zit in de trein tegenover een man die ons vreemd aankijkt en waarschijnlijk onderweg is naar zijn werk. Iedereen kijkt door een ingedaald serotine-niveau levensmoe uit het raam. Waar is de after?

 


 

Slide in mijn DM op instagram, klik daarvoor hier.

 

Schermafbeelding 2018-01-04 om 15.44.30